Ik probeerde nog te bukken . . . .

02-02-2017

Soms heb je dat, je ziet het aankomen en je probeert het nog te ontwijken maar er is geen ontkomen aan. In dit geval heb ik het over de griep.

Justin onze zoon was van zaterdag op zondag de hele nacht aan de beurt. Zonder al te veel uit te wijden betreft deze griep: zweten, buikkramp en overgeven. Moeder en zoon zijn de hele nacht in de weer geweest en toen ik in de ochtend wakker werd en op de hoogte werd gesteld wat er allemaal die nacht had afgespeeld voelde ik me toch wel even schuldig, maar ja ik ben nou eenmaal een vaste slaper.

Maandag begon de dag voor mij zoals deze elke maandag begint en was er nog geen vuiltje aan de lucht. In de avond nog een kleine vergadering en ook daar was nog geen aanwijzing wat er zich die nacht zou gaan afspelen. Rond een kip-ziekuur of half elf gingen bij mij m’n ogen dicht en viel ik in slaap. Om twaalf uur werd ik wakker met een vreemde kramp in mijn buik wat uitmondde in zweten en een strakke draf naar de badkamer. Daar begon het avontuur wat tot half zes in de ochtend duurde. Ik had mijzelf al verplaatst naar de bank in de woonkamer want je wilt toch niet de hele familie wakker houden. Ik kan jullie verzekeren dat het verplaatsen naar de bank niet veel verschil maakte want wanneer een man ziek is zal iedereen dat weten natuurlijk. Zoals ik al eerder aangaf zal ik jullie de details besparen al zal ik het niet snel vergeten.

Dinsdag heb ik vooral in bed doorgebracht en de slaap welke ik had gemist proberen in te halen. Ik kon ook niet veel anders want mijn lichaam was slap, moe en nergens toe instaat. Om een uur of drie in de middag stond een telefonische vergadering gepland dus deze maar via whatsapp afgezegd want op mijn stem kon ik ook al niet meer vertrouwen.

Rond half twaalf werd ik wakker. Blij dat ik het overleeft had wilde ik weer rechtop gaan zitten. Dit proces duurde toch wel een twintig minuten waarna ik al snel doorhad dat de nachtelijke activiteiten er flink in hadden gehakt. Mijn mond leek van hard leer en mijn lichaam voelde zich zonder welke energie dan ook.

De afgelopen weken zijn we bezig geweest met Geen Excuus en mijn verwachting was dan ook dat de griep dit jaar op mij geen vat zou krijgen. Mis, maar door de afgelopen weken voelde ik me gewapend tegen de gevolgen van deze griep. Dus de kraan open en water drinken, dat was het eerste en het enige wat ik kon op dat moment. Vooral veel water gedronken wat ik nog weet van de dinsdag. Eerst water en later op de middag thee. Iedereen die mij kent zal nu echt geloven dat ik het goed te pakken had want thee is wat ik eigenlijk nooit drink. Dus thee met suiker was het volgende wat ik ging proberen. Door de diabetes van Britt wist ik dat mijn glucose peil erg gezakt moest zijn, want wanneer je lichaam niets binnenkrijgt daalt dit niveau snel. Dus de eerst dag thee met suiker en zoete limonade. Van dinsdag op woensdag geslapen als een prinsesje en woensdag zag de ochtend er al weer heel anders uit. Nadat ik theeweer op mijn benen stond toch de eerste cracker met kaas maar eens geprobeerd, ik had er totaal geen zin in maar een halve cracker ging er toch wel in. Aan het geluid vanuit de keuken hoorde ik dat Aiske druk bezig was om de groente smoothies klaar te maken maar mijn gevoel zei me dat ik dit toch iets te veel zou zijn. Rond een uur of half elf toch maar eens naar de keuken geslopen om een halve beker van de eerder bereide smoothie in te schenken. Na het voorzichtig proeven merkte ik dat mijn lichaam het binnen kon houden en nam ik de tweede beker. Na een uurtje voelde ik ineens onverwacht mijn lichaam opveren, ik kreeg weer energie. Aangemoedigd door dit gevoel nam ik rond een uur of twee mijn tweede cracker met kaas die volledig op ging en voor dat ik het wist stond ik met een doos eieren in de keuken. Binnen tien minuten lag het gebakken eitje op mijn bord en twijfelde ik nog heel even of dit niet wat overdreven was. Rond een uur of vijf zwaaide ik af van de thee en drukte ik de espressomachine aan. De koffie werd gemaakt en toen ik de keuken inliep en de geur rook wist ik dat het goed zat. De koffie smaakte weer goed! Binnen een kwartier stond ik onder de douche en was ik me daarna aan het scheren. Weer fris als een hoentje kwam ik beneden en dacht weer het heertje te zijn maar toen sloeg de griep nog net even terug. Met het zweet op mijn voorhoofd plofte ik toch nog maar op de bank en nam ik nog een paar uurtjes rust voordat we de nacht in gingen.

Vandaag is het donderdag en zit ik rustig weer mijn stukje te tikken voor Geen Excuus. Weer op kantoor aan de slag, nog niet voor de volle 100% maar ik verbaas me er over hoe snel dit is gegaan. Nog nooit ben ik zo snel na de griep weer op de been geweest. Ik realiseer me nu als geen ander dat ook is je lichaam goed gezond een griepje bijna niet te voorkomen is maar het herstel een tijd korter is. Dank Mariska en Anne Bart van de Unit en natuurlijk Aiske voor alle zorgen!

Een gezonde groet,

Jan Nico