Week 1

25-11-2016

Vrijdag 18 november stapten Aiske en ik in de auto op weg naar de Intake bij The Unit. Daar aangekomen stond Mariska ons al op te wachten en moesten we meteen aan de slag. Natuurlijk hadden we door de dagelijkse drukte nog niet alle formulieren ingevuld maar deze werden in rap tempo doorgenomen op het kantoortje van Mariska. Ik moet zeggen dat het een zeer uitgebreide lijst was waar alle aspecten vanaf eigenlijk onze geboorte werden genoteerd. Ja op mijn twaalfde heb ik inderdaad ooit eens in het ziekenhuis gelegen en ook klopt het dat mijn eetpatroon niet erg zorgvuldig is. Aiske blijkt iets nauwkeuriger in het beantwoorden van alle vragen en ik wordt al snel streng door de beide dames tot de orde geroepen. Na de vragenlijsten is het tijd om door te nemen waar onze maaltijden uit bestaan. Voor mij bestaat de ochtend vooral uit koffie, koffie en vooral koffie en soms een cracker met kipfilet. Mijn eega eet in de ochtend een stuk verstandiger dan ik en haar vochtinname bestaat vooral uit thee. Mijn opmerking dat koffie toch een beetje het zelfde is als thee wordt direct in de kiem gesmoord, koffie onttrekt vocht en is nou niet het beste ontbijt voor een gezonde levensstijl. Mijn opmerking dat ik er altijd een scheutje melk in doe maakt het echt niet beter. Beter ontbijten wordt mijn eerste actiepunt begrijp ik al meteen.

Toen de map met de vragen dichtgeslagen werd kwam het meest confronterende van de ochtend: het meten van de vetpercentages. De houten doos met een soort van middeleeuws martelwerktuig kwam rap onze kant op en na veel zenuwachtig gelach stonden alle waarden genoteerd. Mariska schrijft in haar blog hier verder over vdus laat ik dit maar snel overslaan.

Zondag 20 november stond de eerste training op het programma. Om tien uur stipt stond onze trainer Anne Bart paraat en deden wij samen met de rest van de groep sporters die al aanwezig waren mee met de warming-up. Na een kwartiertje wilde Aiske al meteen aan het zuurstof maar deze optie hoorde niet bij het pakket. Anne Bart nam ons beiden mee naar een rustig gedeelte in de zaal waar hij de oefeningen voor die dag duidelijk en helder uitlegde. Wanneer je lichaam al een flinke periode in de ruststand (lees: niets doen stand) heeft verkeerd is het voor je spieren toch even schrikken. We volgen de aanwijzingen van Anne Bart toch maar op en na drie kwartier zat de les er op. Ik heb nog het idee dat het redelijk mee viel maar Aiske laat weten dat ze toch wel heel blij is dat we met de auto zijn. Na de les praten we nog even door met Anne Bart en hij stelt voor om in de komende tijd instructie filmpjes op te nemen die hij in zijn blog kan plaatsen. Op deze wijze wordt het voor de mensen thuis ook eenvoudiger om op een juiste manier mee te doen met onze work-outs.

Nu het dinsdag is en ik onze blog zit te tikken merk ik dat het gevoel tweeledig is. Ten eerste geeft mijn lichaam aan dat er tijdens het uur met Anne Bart spieren zijn gebruikt die al jaren lagen te slapen waardoor ik nu spierpijn heb op plekken die je normaal eigenlijk nooit voelt. Ten tweede geeft het me een voldaan gevoel dat we toch maar mooi een start hebben gemaakt naar een gezonder leven. Geen excuus is voor ons in ieder geval een goede start bij een hele leuke en gezellige club!

groeten Jan Nico en Aiske