Doe maar gewoon normaal

03-04-2016

‘Sperzieboontjes..’, ‘huh.’ ‘Oh wacht, tuurlijk. Het is Talitha.’ Mijn diëtiste kijkt even glimlachend op van mijn voedingsschema.

‘Ik dacht even: ‘oh ik zit verkeerd, dit is het avondeten’, maar nee, het is Talitha, dus dit is ontbijt,’ ze grinnikt en kijkt verder.

We zijn bezig om mij goed ingesteld te krijgen met ratio’s. Zo kan ik altijd uitrekenen hoeveel insuline ik moet spuiten voor het aantal koolhydraten dat ik eet.

De eerste keer bij de diëtiste vroeg ze: ‘kook je wel eens zelf?’ Ik dacht: ‘ja tuurlijk, ik ga toch niet elke keer terug naar mijn moeder om te eten?’

Ze legde uit dat ze ook studenten langs kreeg die altijd eten afhaalde en zelf nog nooit een pan hadden aangeraakt. Ik kan het me niet voorstellen en doe dat misschien ook maar liever niet.

broccoliDaarentegen begin ik ‘s ochtends al met koken. Broccoli, eitje, lekker hoor. Maar ook wel eens gewoon brood of kwark hoor, wees gerust.

Maar goed, dat instellen dus. Ja, dat gaat nog niet zo makkelijk. Doordat ik veel sport en relatief weinig koolhydraten eet, is het nogal onvoorspelbaar wat mijn lichaam doet.

En dat is vervelend en lastig. Maar gelukkig mag het. Gelukkig mag ik gewoon veel groente eten en veel sporten. Ja dat mag.

In Tilburg mag dat en kan dat.

Ergens anders niet dan?

Nee.

Ik ‘begon’ met mijn diabetes in het ziekenhuis in Zeeland en daar moest ik maar gewoon normaal doen. Oké, zo werd het niet gezegd, maar dat is praktisch wel wat ze bedoelden. En gewoon ‘goed nadenken’, daar vertrouwde ze wel op, want ‘je doet HBO’, dusja.

Ik moest maar gewoon elke ochtend 50 koolhydraten eten, ‘s middags 3 boterhammen en niet te veel sporten. Want ja, dan kan je gewoon elke dag dezelfde hoeveelheden insuline spuiten. Oh en ja een beetje sporten, vooruit. Maar niet te fanatiek en te vaak hoor, dat is alleen maar lastig. Je weet maar nooit wat het met je bloedsuiker doet.

Ik ben nu sinds kort onder behandeling in het ziekenhuis in Tilburg en oh wat werkt dat fijn. Het is prima als ik ‘s middags spinazie eet en graag spierballen wil kweken. Voor hen is het misschien juist wel een uitdaging. Hoe krijg je zo’n vreemde patient nou eens goed ingesteld. Ja, daar mogen ze eens goed over nadenken. Oh en ik ook hoor. Het is mijn bloedsuiker en het zijn mijn bloedvaten. Ik wil graag op m’n 60e gewoon vrolijk rondhuppelen in strakke enkellaarsjes.

En voorlopig doe ik dat ook nog gewoon. Vrolijk rondjes rennen op m’n Nikes. Vrolijk zeulen met zware gewichten in de sportschool. Vrolijk broccoli met ei eten. Maar ook gewoon vrolijk naar feestjes. En ja, ook gewoon vrolijk mijn bloedsuiker meten.

Houdoe!