Het opschrift voor een T-shirt: Willen is doen!

30-05-2017

Sinds mijn jeugd ben ik er al achter dat je niets cadeau krijgt en wanneer je iets wilt dat je daar hard voor moet werken. Zoals jullie hebben kunnen lezen zijn mijn vrouw en ik sinds eind december bezig om onze levensstijl qua voeding en beweging aan te passen. Om te starten moet je al een drempel over maar wanneer je resultaat ziet komt het fanatisme vanzelf boven. Complimentje hier complimentje daar. Eigenlijk is het heel gek dat je extra gemotiveerd wordt wanneer een ander vindt dat je goed bezig bent. De reden dat we gestart zijn met Geen Excuus was vooral omdat we zelf graag anders wilden, dus wat een ander hiervan vindt zou geen invloed moeten hebben. Toch zitten wij als mens anders in elkaar. Laat ik het vooral bij me zelf houden en vertellen hoe de afgelopen maanden zijn geweest.

Bij aankomst in de Unit werd ons meteen een shirt uitgereikt waardoor we ons opgenomen voelden in de sportfamilie van Anne Bart en Mariska. Leuk zo’n shirt maar ik krijg zo achteraf het gevoel dat ons net een maatje te klein is gegeven. Het shirtje zat lekker strak maar daar zat nou net het probleem. Het werd binnen twee tellen duidelijk dat we de afgelopen jaren goed hadden geleefd. Goed is hierin relatief want toen ik een poos geleden bij de fysio was, werd me direct verteld dat zo’n buikje niet goed was. De kaarten lagen bij de Unit bij de start op tafel en er was geen ontkennen aan toen Mariska ook nog eens onze vetpercentages en spiermassa ging meten. De vele bittergarnituurtjes en etentjes hadden hun uitwerking gehad. Je probeert nog wat tegen te stribbelen met excuses en flauwe grappen maar er was geen ontkomen aan: Ik was te dik. Oké daar probeer je dan overheen te stappen en wil je zo snel als mogelijk laten zien dat je eigenlijk nog steeds topfit bent. Ook daar werd ik heel snel met mijn neus op de feiten gedrukt dat naar het koffiezetapparaat lopen en terug niet gezien mag worden als actieve sportactiviteit.

Na een aantal weken onderhanden genomen door Anne Bart en Mariska werd het resultaat zichtbaar. Onze kinderen begonnen zelfs aan groente te wennen en een ijsje was weer een traktatie geworden in plaats van een gewoonte. Kleren van een poos terug begonnen te passen en er moesten zelfs nieuwe kleren gekocht worden omdat de oude toch echt niet meer pasten. Stap voor stap werden we fitter en de contouren van een gezond lichaam begonnen zichtbaar te worden. Ook bleef Mariska ons helpen met de voeding waardoor het groene monster (lees eerdere blog’s) mijn favoriete ontbijt werd. Tussen de acht en tien kilo raakten we kwijt, de vlag kon uit!

Een week of vier geleden maakten we kennis met de harde realiteit die “gewoonte” heet. Het begon met een aantal vrije dagen en wat feestdagen. Normaal gezien zijn dat de dagen waar je wat extra eten in huis haalt en je lekker onderuit gezakt zit met familie en vrienden. Met kerst hadden we al kennis gemaakt met dit fenomeen maar toen waren we net begonnen met onze Geen Excuus missie waardoor deze dagen weinig invloed had op ons gestel en omvang, maar dit was anders. Het sloop er heel stilletjes in: de training op vrijdag een keer overslaan voor mij en de ochtendtraining een keer overslaan voor mijn vrouw. Eigenlijk weet je dan al dat je op je tellen moet passen maar we vonden dat dit best een keer kon. Wat extra eten tijdens feestjes, dat trainen we er later wel weer af. Ineens proef je weer even aan de oude gewoonte en de glijbaan staat al voor je klaar. Er was nog wat kaas en worst over van het weekend en onder het motto van “weg gooien is zonde” gaat dat door de week ook nog maar even op tafel. Natuurlijk mag je voor, tijdens en na je verjaardag de teugels best even laten vieren. Ook stond ik steeds minder vaak op de weegschaal en wanneer ik dit wel deed verklaarde ik de twee extra kilo’s als vocht. De nieuw gekochte (kleinere maat) kleding begon strakker te zitten maar dit kon alleen gekomen zijn door een te warme wasbeurt.

BAM!! Het monster was weer tot leven gekomen en kreeg dag na dag meer macht!

Voor je het weet glijdt je weer af naar het niveau van waar je begon of zelfs nog erger. Het is zo begrijpelijk en ook zo lastig. Ook wij kwamen de periode van verzwakking tegen maar er werd op tijd ingegrepen. Konden we dat zelf? Misschien…. misschien ook niet, maar wat ik wel weet dat Anne Bart en Mariska van de Unit voor mij en mijn vrouw op het lastige punt wel de reddingsboei waren. Zij gaven niet toe aan het monster en ook gaven zij niet op, ook niet toen wij met excuses kwamen. Het item heet tenslotte niet voor niets “Geen Excuus”. Kun je dit dus helemaal alleen? Sommige mensen zullen bij het lezen van deze stelling volmondig JA roepen maar ik kom toch wel tot de conclusie dat hulp zeer belangrijk is om je doel te bereiken. Je hoeft niet alles alleen te doen, onderdeel van dit proces is ook hulp accepteren. Wij hebben ons zelf weer herpakt en gaan weer door zonder excuses en realiseren ons des te meer dat het wijzigen van een levensstijl niet
eenvoudig is.

Binnenkort kunnen jullie met ons mee doen. We zijn samen met de Unit bezig om een programma op te stellen betreffende voeding en beweging. We geven
verschillende weekschema’s waardoor je op je eigen niveau kunt starten. Heb je vragen of tips stuur ze dan naar info@mHealth247.nl. Wil je alvast kijken op welke wijze de unit bezig is of wil je iets meer weten van Anne Bart en Mariska, bezoek dan de site van de Unit http://www.theunitsc.nl. Hulp is onderweg!

Groet Jan Nico