Kerstgevoel

15-12-2016

Het is maandag 23 december in het jaar 2013. Ik pak mijn tas en vertrek richting Groningen waar ik op kantoor aangekomen met m’n collega’s het weekend nog eens doorneem. Met een kop koffie in mijn hand merk ik dat de telefoon die naast mijn laptop ligt overgaat, in het display zie ik staan dat Aiske mijn vrouw belt. Nog lachend van de ziekenhuisverhalen beantwoord ik het gesprek maar al gauw voel ik mijn lichaam in elkaar krimpen. Binnen een paar minuten verlaat ik het kantoorgebouw en zit ik weer in de auto richting huis. Het ziekenhuis wel te verstaan, Britt is opgenomen met de diagnose diabetes type 1! De shock van een paar uur geleden is niets vergeleken bij het gevoel wat ik krijg wanneer ik onze dochter rillend van de zenuwen de eerste keer een insuline spuit in haar lichaam zie drukken, de tranen over haar wangen vergeet ik nooit meer…..

Het is donderdag 15 december 2016, op een haar na drie jaar geleden nadat onze wereld een andere wending kreeg. Niemand had kunnen verwachten dat alles zo anders zou lopen. Niks is vanzelfsprekend en niets krijg je cadeau hebben we met z’n vieren geleerd. De band is hechter geworden en we staan voor elkaar. Een Fries spreekwoord zegt: op ‘e wyn fan juster kinst hjoed net syle (op de wind van gister kun je vandaag niet zeilen). Met deze wijsheid in gedachten startte ik een nieuwe zeiltocht of beter gezegd, mijn wielerronde – (klik voor blog: geen tijd voor trots)

Van idee in je hoofd naar iets op papier is een uitdaging die ik iedereen zou willen aanbevelen. Je komt jezelf tien keer tegen maar wanneer je net je blinkende leaseauto hebt ingeruild voor een 12 jaar oude vierwieler gaat er een goed oude-autogevoel door je heen. Waar het voorheen ging om de lichtmetalen velgen en het uiterlijk gaat het er tegenwoordig om of je van A naar B komt. Soms wanneer het kraakt dat het vriest zitten de remmen vast en kom je niet van je plaats maar daarna schijnt weer de zon en rijdt je met alle ramen open de horizon tegemoet.

Zo is het ook gegaan vanaf de start van mijn project mHealth 24/7. Er waren tijden dat ik opstond en het vehicle niet van z’n plek kreeg maar mooi zijn de moment dat ik met volle zeilen de vaart er in had. De steun die ik mocht krijgen, de mooie gesprekken welke mijn pad kruisten en het puzzelen naar een oplossing maken het waard om er nog een tandje bij te doen. (klik voor blog: puzzelen is niet zo mijn ding)

In drie jaar ben ik zelf gegroeid, niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk. Een aantal kilo’s aan begrip en kennis zijn langzaam afgezakt naar mijn middel waardoor ik best begrijp dat diabetes type 2 je overkomt. Druk, druk en nergens tijd voor heb ik me de afgelopen jaren vaak horen zeggen. (klik voor blog: ik ben toch niet druk)

Het druk zijn heeft inmiddels een resultaat opgeleverd waar ik best trots op ben geworden, niet alleen omdat ik heb doorgezet maar vooral dat ik de juiste mensen met elkaar heb kunnen verbinden zodat ze wilden samenwerken. Tegenwoordig leeft iedereen voor zichzelf en staat IKKE menigmaal voorop. Ikke doet er even niet toe zeg ik regelmatig. Toen mijn dienst onze dienst werd doordat er meer personen aan boord kwamen was dat even slikken. Je kindje delen is lastig wanneer je hele hebben en houden erin zit. Vanuit een ervaren hoek kwam de term: Delen gaat voor vermenigvuldigen. Weer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat je in deze wereld moet delen en niet alles voor jezelf houden. Winst moet je vieren en verlies kun je delen, een geweldige les die ik vanuit mijn topsportverleden heel anders was gewend.

De kerst komt er weer aan en dat betekend voor ons terugkijken naar wat er is gebeurd en waar we nu staan. Kerst betekend ook gezellig met je familie om de kerstboom kransjes eten en daar zal het niet bij blijven. De kilo’s die ik mee christmasdraag mogen geen excuus (klik voor blog: Geen Excuus)  zijn om achterover te hangen in een luie stoel.

Voorop lopen is mijn natuur en wanneer iets lukt geeft het een heerlijk gevoel! (klik voor blog: een heerlijk gevoel). Vandaar dat ik na het live gaan van onze dienst alweer volop bezig ben met nieuwe verbindingen om onze en daarmee jullie dienst uit te breiden en groot te maken. Dit was en is nog steeds het doel dus dit gaat gebeuren hier is nog geen centimeter ruimte in gekomen. Vanochtend hadden we te maken met een diabetes puber die te laat uit bed kwam. Haar relaas was natuurlijk dat wij haar eerder uit bed hadden moeten halen. Mijn natuurlijke reactie is om haar er even fijntjes op te wijzen dat ze nu 13 jaar is en dus best instaat is om haar eigen wekker te zetten. Ik realiseerde me nog net op tijd dat het best fijn is dat ze ons nog nodig heeft. Het gevoel dat we nog voor onze twee kinderen kunnen zorgen en misschien beter nog MOGEN zorgen is voor mij het beste kerstgevoel.

Ik wens iedereen een heerlijke kerst en voor nu een mooie dag!

Groet Jan Nico van Aalsum

 

Ps. Ik hoop in de eerste weken van het nieuwe jaar met mooi nieuws te komen, waardoor we nog beter en sneller kunnen groeien naar wat we willen zijn wat we willen worden. Dank voor jullie steun.