Goedemorgen Zondagmorgen

24-07-2016

Wie mij drie jaar terug had verteld dat ik op zondagochtend iets na zeven uur producten aan het scannen zou vita-d-or-pindakaas-stukjes-nootzijn had ik voor gek verklaard, maar dat is deze ochtend wel het geval. De koelkast open en alle producten op het aanrecht. De Koolhydratenteller van onze dienst is klaar en de database met producten moet gevuld worden. De pindakaas, kipfilet, vla, tonijnsalade en ontbijtspek gaan stuk voor stuk voor de bijl. Ik moet er niet aandenken om nu al aan de room paté te beginnen.

Buiten loop ik mijn eigen ingevoerde producten op mijn pc na en activeer ze. Misschien maak ik er deze ochtend nog iemand blij mee als na het scannen de juiste hoeveelheid koolhydraten verschijnt. Je moet er wat voor over hebben, zeg ik maar tegen mezelf.

Het is nog doodstil buiten, op de vogels na is er niemand die doorheeft dat het vandaag een spannende dag wordt. Onze kinderen gaan voor het eerst op zomerkamp. Britt is wel eens op kamp geweest met school maar onze jongste, Justin, krijgt vandaag zijn vuurdoop. Gisteravond om een uur of tien stond hij ineens in de woonkamer met de melding dat hij niet kon slapen. De vraag of hij zenuwachtig is voor het kamp wordt volmondig met ja beantwoord. Iets voor achten deze ochtend hoor ik gestommel in de woonkamer en staat hij in de deuropening naar mij te kijken. Ik heb buikkrampen en ik voel mij niet lekker is het eerste wat hij zegt terwijl hij naar buiten loopt. Zomerkamp kramp, het virus lijkt nu bijna tot z’n hoogtepunt te komen en ik loop maar even naar de keuken om een glas melk voor hem in te schenken. Zelfs onze honden vinden het nog te vroeg en liggen me in hun mand aan te kijken met zo’n blik van “ja jongen dit wilde je toch zo graag, een koolhydraatteller”.

vakantieHet duifje op onze schoorsteen doet nog eens zijn best om zijn mooiste roekoekoe over de straat uit te schreeuwen en het zonnetje probeert de tuin te verwarmen. De rust doet me goed want de afgelopen weken waren weer onverminderd druk en omgeven met een redelijke stressfactor. Ik realiseer me maar al te goed dat Rome ook niet in één dag is gebouwd en dat ik helaas niet alles tegelijk kan doen. Nooit had ik kunnen vermoeden dat er zoveel op me af komt en dat een ieder je aandacht wil. Het voelt alsof ik aan vakantie toe ben, een week of twaalf aan het strand schelpen tellen zou er misschien voor zorgen dat ik me wat minder opgejaagd voel, maar helaas die tijd is er niet. Elke Nederlander maakt zich op om op vakantie te gaan, om de dagelijkse stress van zich af te laten glijden in het vakantiepark, op de camping of in het zwembad. Facebook lijkt op het moment net een reclame folder van TUI, de ene foto heeft nog meer strand dan de andere. Langzaam merk ik dat de dag weer gaat beginnen, het fluiten van de vogels wordt verdrongen door auto’s die de wijk in en uit rijden en ook de buren in de straat worden langzaam wakker.

Misschien is het omdat ik nu dag en nacht met onze diabetesdienst bezig ben maar om me heen hoor ik steeds meer mensen die diabetes hebben. Een week of wat terug kreeg ik een whatsapp bericht van een vriend: of een kennis van hem even contact met me op mocht nemen omdat er bij zijn zoon ook type 1 was geconstateerd. Natuurlijk mag dat want ik kan me nog goed de dag herinneren dat het nieuws bij ons in sloeg als een bom. Laat het maar over je heen komen is mijn beste advies, je houdt het toch niet tegen en boosheid verdrijft dit fenomeen echt niet. Via de Rabobank, die mij tegemoet is gekomen in de kosten van huisvesting komend jaar, kreeg ik het bericht dat Ben graag in contact met mij wilde komen en of mijn contact gegevens doorgegeven mochten worden. De zoon van Ben heeft ook diabetes en ongewild krijg ik toch even een rilling over mijn rug. Het went nooit al die verhalen over zieke mensen, de onzekerheid die je bij ouders merkt doet me denken aan de momenten dat ik zelf pieker over hoe het met Britt zal zijn wanneer wij oud zijn geworden of er helemaal niet meer zijn. Zou ze dienst dan nog gebruiken? Aan de ene kant hoop ik het wel natuurlijk maar aan de andere kant zou het geweldig zijn wanneer dat niet meer nodig is. Bijna elke week hoor of lees je weer dat het bijna gelukt is om diabetes te genezen. In het begin putten wij daar als gezin hoop uit maar onze diabetesverpleegkundige Bea vertelde dat dit al jaren zo gaat. Begrijp me niet verkeerd, het zou geweldig zijn wanneer er een oplossing komt of genezing mogelijk zou zijn en wij hopen daar net zo op maar tot die tijd houd ik het toch maar bij “eerst zien dan geloven”.

De dag sluipt stiekem verder in de tijd en mijn koffie is weer koud geworden. Op mijn pc verschijnt de melding uit mijn agenda “Zomerkamp Britt en Justin”. Wat mag ik toch eigenlijk mijn handjes dichtknijpen, een heerlijk gezin en een doel voor ogen.

Prettige zondag

Groet Jan Nico