Geen tijd voor trots

24-04-2016

Daar zit ik dan te tikken op de dijk in Volendam. In een druk restaurant zit ik te overdenken wat er allemaal is gebeurd de afgelopen maanden. Daarbij schiet de vraag, die ik afgelopen week kreeg, door mijn hoofd: ben je trots op wat er allemaal gebeurd en wat je hebt bereikt met mHealth 24/7?

volendamTrots, wat is eigenlijk trots vraag ik me af. Bij trots stel ik me iemand voor die in een luie stoel achterover hangt met een dikke sigaar in zijn mond waarmee hij bij het uitblazen van de rook kringetjes maakt. Nee dat gevoel heb ik niet en daar heb ik ook geen tijd voor. Wat is het dan wel wanneer ik terug kijk naar de afgelopen tijd. Overwinning, dat is misschien het goede woord voor wat ik voel. Overwinning na overwinning ….. de etappes van een soort van tour de France, zo voelt het wanneer we de volgende stap in het proces weer hebben bereikt. Steile hellingen, gezellig in het peloton door peddelen maar vaak ook alleen voorop met striemende regen en de wind vol in mijn gezicht. Wanneer er dan weer een top is bereikt, is het heerlijk genieten wanneer de afdaling ingezet wordt. Even uitblazen terwijl je het ronddraaien van de pedalen niet eens voelt in je benen.

Toen ik begon met mHealth 24/7 zag ik de stip aan de horizon en probeerde er zo hard mogelijk heen te fietsen. De wereld van diabetes was nog vooral beperkt tot de kring van personen die direct om Britt heen stonden. De kinderarts, diabetesverpleegkundige, diëtiste en zo nu en dan ook een psycholoog die om de hoek kwam kijken. Maar na een tijdje kwam ik er achter dat de kring die diabetes heet onnoemelijk groot is en in alle richtingen z’n tentakels heeft uitgestrekt. Dit maakt het realiseren van de dienst niet eenvoudig, vooral om focus te houden. Dicht bij het initiële idee te blijven, om wat je maakt goed te doen. Vooral het niet afdwalen naar de grootste luchtkastelen was voor mij een bijna onmogelijke opdracht. Een dienst zoals mHealth 24/7 kun je zo groot opblazen als je wilt en niet alleen ik maar iedereen heeft er de wildste ideeën over. De harde werkelijkheid is wel dat er iets gerealiseerd zal moeten worden, er zal een stevig fundament moeten zijn. Door een aantal ervaren mensen om me heen lukt het nu aardig om de stip aan de horizon te volgen. Stap voor stap maken we vorderingen, niet alleen met de software die nu gebouwd wordt maar ook met de groep enthousiastelingen die zich om me heen hebben verzameld. Het niet hebben van een grote zak met geld helpt het niet qua snelheid maar het zorgt er wel voor dat we goed over alle zaken nadenken. Het is niet alleen onze dienst maar in dienst van de patiënt. Het woord “toegevoegde waarde” gebruik ik bijna elke dag en zo moet het ook zijn. Niet ik ben belangrijk, het draait niet om mij maar toegevoegde waarde voor de patiënt moet het toverwoord zijn en blijven.

Misschien is respect wel wat bij me opkomt wanneer ik over het IJsselmeer aan het staren ben. Vooral respect voor op de eerste plaats alle diabetespatiënten die elke dag maar weer het gevecht leveren met hun bloedsuikers. Respect voor de hulpverleners om hen heen die zich werkelijk dag en nacht inzetten voor deze groep die nooit vakantie en rust krijgt wanneer het hun diabetes betreft. Respect voor alle enthousiastelingen die bezig zijn om het leven iets gemakkelijk te maken voor deze club mensen die er vaak alleen voor staan wanneer ze tot de conclusie komen dat het vandaag weer eens een slechte dag was. Laat mij ook zo’n enthousiasteling zijn, niet alleen voor Britt maar voor de hele groep. Als er dan toch ooit van trots sprake mag zijn ben ik daar trots op, trots om mijn deel op te leveren!

Ik wens jullie een prettige en respectvolle zondag toe!

Groet Jan Nico