Mijn naam is Britt

18-02-2016

Mijn naam is Britt, ik ben 12 jaar en zit in de eerste klas van de havo. Ook zit ik op hockey en speel in de C1 waarmee ik drie keer in de week train en één keer in de week een wedstrijd speel. Twee jaar geleden ben ik er achter gekomen dat ik diabetes type 1 heb. Diabetes komt niet voor in mijn familie, dus dat was best even schrikken. Verder heb ik nog een broertje Justin (9) en zoals de meeste kinderen een vader en een moeder. O ja, mijn vader is de dienst mHealth 24/7 gestart en dat is, buiten mijn diabetes, de reden dat ik hier mag starten met bloggen.

Misschien vinden jullie het interessant om te lezen hoe we ontdekt hebben dat ik diabetes heb, dus daarom schrijf ik in mijn eerste blog hier wat over.

Twee jaar geleden, vlak voor Kerst, viel het mijn ouders op dat ik heel erg dorst had en vaak naar het toilet ging. Daarom heeft mijn moeder gebeld met de huisarts om een afspraak te maken. Toen we bij de huisarts aankwamen werd eerst mijn bloedwaarde (glucose) gemeten door middel van een vingerprik. Wij werden gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis waar we naar de kinderafdeling gebracht werden en waar mijn bloedwaarde opnieuw werd gemeten door dokter Esther. Ook werd ik gewogen en werden er nog een aantal andere dingen onderzocht. Het bleek dat ik erg was afgevallen, terwijl ik al niet één van de diksten was. Ze vertelden daar dat ik diabetes had en dat ik een paar nachtjes moest blijven slapen. Tijdens de dagen dat ik in het ziekenhuis lag noemden dit toen maar hotel Tjongerschans. Een luxe hotel waar je goed verzorgd werd met een tv op je kamer en eten op bed. Ook mochten mijn ouders blijven slapen, kwamen mijn vrienden van school op bezoek (het was namelijk kerstvakantie) en kregen we veel uitleg over de ziekte diabetes, dat was iets minder leuk. De diabetes verpleegkundige, Bea, leerde ons hoe je moest bloedprikken, koolhydraten tellen en insuline spuiten. Toen ik geleerd had om zelf met een spuit insuline toe te dienen, mocht ik hotel Tjongerschans, op 2e kerstdag, verlaten. Na een halfjaar kreeg ik een insulinepomp, de omnipod van Ypsomed. Door deze insulinepomp kan ik me nu best goed zelf redden maar ben toch altijd nog wel blij dat mijn ouders me ook nog helpen.

Er zijn veel mensen die diabetes hebben, maar ik vind het heel raar dat niet veel mensen weten wat het inhoudt om diabetes te hebben.

Vaak wordt mij gevraagd: mag je dat wel eten? Of wat houdt dat diabetes precies in? Wanneer ik bij familie of vriendinnen blijf eten, krijg ik ook vaak de vraag of er iets speciaals voor me gekocht moet worden. Wanneer dit vaak gebeurt, vind ik dat vervelend en antwoord ik soms dat diabetes inhoudt dat je veel suiker moet eten dus een extra puddingbroodje of gebakje zou leuk zijn. In de komende blogs zal ik schrijven over mijn avonturen in de wereld van mensen die niets of weinig weten over diabetes.

Ook zal ik schrijven over het vele meten (prikken) waar ik een bloed (haha) hekel aan heb. Het komt tegenwoordig dan ook regelmatig voor dat ik “vergeet” om te meten, gewoon omdat ik er geen zin in heb. Dan ben ik dwars, maar hier zal ik ook nog over schrijven. Ook kunnen jullie natuurlijk vragen stellen waar ik dan in mijn blog probeer antwoord op te geven.

Voor nu eerst een dikke duim van Britt en vergeet niet: eerst meten dan eten!

Reacties

Schrijf een reactie

Je reactie