Mag het ook een keer mee zitten?

17-04-2016

Daar rijd ik dan naar de operatiekamer, liggend in een ziekenhuisbed in Assen. Alles gaat langs me heen en het liefst zou ik weg rennen wanneer de verpleegster komt met een infuus dat ze in me wil prikken. Heb je dit zelf wel eens gehad is het enige verweer wat ik nog kan uitbrengen, maar de verpleegster laat zich niet ompraten en daar gaat de naald al in mijn hand. Zo, mag ik nu naar huis is mijn volgende vraag. M’n vader probeert me nog gerust te stellen door een paar flauwe grappen maar voor mij deze keer geen gelach. Een wat dikkere man komt met een klein spuitje richting mijn infuus en hij vertelt me dat daar de narcose is zit. Ik gokte dat dit de anesthesist zou moeten zijn. Wat een gek gevoel is het wanneer hij het spuitje met narcose leeg drukt en de vloeistof via het infuus in mijn lichaam verdwijnt. Mijn ogen worden vaag en de stemmen die ik nog hoor lijken steeds van verder weg te komen. Ik word wakker op de afdeling, heb pijn in mijn keel en ben erg moe maar een waterijsje gaat er zeker wel in. Na een uurtje vertrek ik met mijn ouders en mijn broertje Justin weer richting huis waar we een week op de uitslag moeten wachten.

logo_ncvDrie weken terug tijdens het paasontbijt werd het ineens stil aan tafel. Mijn ouders vertelden me dat er vanuit het ziekenhuis was gebeld en dat er iets mis was met mijn bloed. Wanneer je diabetes hebt wordt ééns per jaar je bloed gecontroleerd en dit hadden ze ook dit jaar gedaan. Normaal hoor je daar niets meer van wanneer het goed is maar deze keer verpestte het mijn paasontbijt. Waar hebben jullie het over….. glutenintolerantie ….. coeliakie ….. het klinkt meer als een gerecht bij de chinees. Ik neem toch maar een hap van mijn broodje maar ik krijg het niet doorgeslikt wanneer mijn ouders vertellen wat dit inhoudt. Geen normaal brood meer, nog erger: GEEN APPELTAART! De tranen lopen gewoon over mijn wangen wanneer ik de rest van het verhaal aan hoor, houdt het dan nooit op? Wilde mijn abonnement op mijn diabetes net opzeggen en nu krijg ik een nieuwe ziekte op mijn rug. Ja gooi het er maar bij, ongeluk komt nooit alleen. Gewoon negeren werkt ook niet merk ik dus toch maar eens op de website kijken: http://www.glutenvrij.nl. Ze hebben zelfs een Facebookpagina zag ik: https://www.facebook.com/gluten.intollerantie?fref=ts. Nu ben ik toch de laatste tijd niet zo meer van het Facebook maar nu hoeft het van mij helemaal niet meer. Pffff ja pffff… ik dacht dat ik mijn deel van ellende wel had gehad maar dit wordt nog lastig vrees ik. Opnieuw bezoekjes aan mijn eigen kinderarts, diëtist en een tripje naar het ziekenhuis in Assen. Assen is een leuke plaats hoor, maar niet om naar het ziekenhuis te gaan. De kinderarts daar was erg aardig en vertelde me veel nieuwe dingen over mijn nieuwe projectje Coeliakie. Wat wel een voordeel was is het feit dat mijn ouders ook doorhadden dat gewoon naar een restaurant gaan niet meer zo gemakkelijk zou gaan als eerst, dus gingen we bijna om de dag om er toch nog maar even van te genieten. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel appeltaart gehad in zo’n korte tijd en bij de wok kennen ze me ondertussen bij mijn voornaam door de vele bezoekjes.

Tijdens de wiskunde les afgelopen vrijdag werd ik gebeld door mijn moeder. Ik ben niet brutaal genoeg om het gesprek te beantwoorden dus ik ga naar mijn leraar om te vragen of ik op mag nemen maar helaas, de wiskunde politie vindt dat mijn moeder toch echt wel zou moeten weten dat ik op school zit en daar niet mag bellen. Maar meneer het kan heel belangrijk zijn probeer ik nog maar nee is nee en zeker bij mijn wiskunde leraar. Na de les bel ik terug….. het is vrijdag dus ik weet wel waarom mijn moeder me stoort op school….. mijn hart klopt in mijn keel en ik bereid me voor om de tranen deze keer binnen te houden…. Aan de andere kant gaat de telefoon over en ik hoor de stem van mijn moeder…… pfff …. wat …. huh …. Is het echt….. ik druk mijn telefoon weer uit…… ga zitten en de tranen zijn moeilijk binnen te houden….

Het zit een keer mee: alle zes de biopten zijn schoon….. geen Coeliakie….. geen glutenintolerantie…… APPELTAART!

Groet Brittappeltaart

Reacties

Schrijf een reactie

Je reactie