Achtste groepers huilen niet en eerste klassers meten niet!

03-07-2016

Deze keer schrijf ik niet zo’n lange blog want jullie moeten weten dat ik het erg druk heb. Druk met van alles en nog wat natuurlijk maar ik wil nog wel even iets met jullie delen.

Nu het schooljaar bijna afgelopen is, is het ook tijd om even terug te kijken. Het was een hele stap van groep acht naar de eerste klas van het voorgezet onderwijs. Wanneer ik nu terug kijk ben ik natuurlijk veel verstandiger en vooral cool geworden, niet meer tikkertje op het schoolplein maar een beetje relaxt hangen in de kantine van school.

britt coolWaar het eerst belangrijk was hoe goed je kon voetballen op het plein of hoe hard je kon rennen in de pauze is het nu van belang hoe cool je bent op de trappen van het schoolgebouw. Niet omkijken wanneer die leuke jongen langs loopt want je moet vooral niet laten zien dat je te veel aandacht hebt.

Ook is het erg belangrijk dat je niet vooraan in de klas gaat zitten want dat is echt een plaats waar je niet moet zijn in de klas. Waren mijn klasgenootjes eerst nog onder de indruk van mijn nieuwe fiets, nu is het erg belangrijk dat mijn make up doos er haarfijn uitziet. Voor de les begint eerst nog even de laatste check in de spiegel en dan zo relaxt mogelijk door de gangen van school lopen.

Er is nog iets wat veranderd is moet ik bekennen. Waar ik in groep acht regelmatig bezig was met mijn diabetes vergeet ik dit het laatste jaar nog wel eens. Niet omdat ik mijn abonnement op het diabeet zijn heb opgezegd maar meer omdat er andere dingen belangrijk zijn geworden. Diabetes hebben is niet cool, het mag dan wel een dodelijke ziekte zijn haha, maar ik maak er echt niet de blits mee in groep 1L. Kijk en daar zit het hem dan ook in: ik vergeet het gewoon. Nou ja vergeten, ik doe mijn best om het te vergeten. Onder wiskunde wordt ik er dan nog wel aan herinnert want meten is weten klinkt het vaak in deze les. Ja meten is weten, ik meet veel liever mijn populariteit in de klas. Niet dat ik me voor mijn diabetes schaam, dat is het niet. Kijk, dat mijn pomp zichtbaar is onder mijn net iets te korte, vinden mijn ouders, shirtje vind ik helemaal niet erg dus dat is het niet. Maar ik vergeet het gewoon, of ik heb er geen zin in. Even wat extra insuline spuiten is zo gedaan met de pomp, maar met meten moet ik alles weer uit mijn tas halen. Ik moet al zoveel en dan komt dit er ook nog bij. Ik doe het zo wel denk ik dan maar daarna vergeet ik het weer. Laatst hadden we om de twee uur een signaal ingesteld via mijn agenda en dan gaat het wel. Omdat nou elke dag te gaan doen lijkt me ook weer wat overdreven dus laat dat maar even. Ja ik ga beter mijn best doen, ja ik zal het minder vergeten en ja geen zorgen voor morgen.

Maar zoals ik al begon heb ik deze keer niet zoveel tijd en …. Oeps… vergeten te meten hahahaha

Groeten Britt