Nog meer loslaten

21-02-2016

Maart 2008 werd onze dochter van toen 8 jaar, plotseling erg ziek. Ze werd ontzettend mager, moe en kreeg extreme dorst. In het begin dachten we nog aan de naweeën van een griepje. Maar het ging maar niet over. Het leek juist steeds erger te worden. Daarom besloten we op een maandagochtend toch maar naar de huisarts te gaan. Gelukkig dacht hij er meteen aan om bloed te prikken. Wat ons toen (als ouders) overkwam is vergelijkbaar met een rit in een rollercoaster. Antoinette is een moeder van een dochter met diabetes type 1 en blogt hierover op haar eigen site type1.nl. We zijn blij dat ze dit ook voor mHealth 24/7 wil doen.

Nog meer loslaten

Het is één uur ‘s nachts en ik wacht op mijn dochter. Ze is naar een feestje geweest en heeft me zojuist geappt dat ze naar huis komt fietsen. Samen met vriendinnen uiteraard. En het laatste stukje alleen. Op dit soort momenten is mijn eerste zorg natuurlijk dat ze weer veilig thuiskomt. Daarom zit ik nu op de bank en hou ik de tijd in de gaten.

Bij diabetesouders is er echter altijd nog die tweede zorg; hoe zal ze straks in haar suikers zitten? Kunnen we gewoon gaan slapen of wordt het (weer) nachtwerk?

Wat wezenloos zapp ik langs verschillende tv-programma’s. En ik vraag me af of het wel verantwoord is om mijn dochter dat laatste stuk ‘s nachts alleen te laten fietsen. Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat ik weet wanneer ze is vertrokken en welke route ze fietst. En ik denk: “loslaten!”…

Dan komt ze gelukkig, vrolijk als altijd, binnen. Ik ben benieuwd naar haar bloedsuikers omdat ze regelmatig enorm hoog zit na feestjes. Het is tegenwoordig altijd wat. Maar braaf luister ik eerst naar haar enthousiaste verhalen. Tot ik bijna van moeheid omval en zeg dat ze nu echt moet gaan meten omdat ik wil weten wat de nacht ons brengen zal. Na wat tegengesputter pakt ze haar meetapparaatje en doet haar ding. En gelukkig, ze zit op 10; niet slecht voor na een feestje. Toch blijft het altijd een beetje een puzzel. Moet ze deze waarde corrigeren of maar laten? Hoeveel heeft ze bijvoorbeeld bewogen? Vroeger wist ik meestal precies wat ze allemaal gedaan had, tegenwoordig weet alleen zij dat. Ze vertelt me dat ze flink heeft gedanst, maar beslist zelf om de 10 toch te corrigeren. Ik stel voorzichtig voor om de pomp dan wel wat lager te zetten. Gelukkig doet ze dat, maar hoe laag en voor hoe lang, daar heb ik verder niets meer over te zeggen. Ik doe mijn best om me er verder niet meer mee te bemoeien en wens haar welterusten.

Een poos later lig ik in bed toch nog even te piekeren. Zal het wel goed gaan deze nacht? Heeft ze haar pomp wel laag genoeg gezet? Zou ik haar eigenlijk over twee uurtjes nog even moeten meten? Dan corrigeer ik mezelf en denk opnieuw: “loslaten!”

Het zal misschien wel bij mijn leeftijd horen, maar loslaten is het thema op dit moment van mijn leven. Ik heb de afgelopen jaren mijn ouders al moeten laten gaan en komend jaar gaat eveneens mijn vaste baan eraan. Ook de kinderen willen gewoon steeds meer losgelaten worden. Dat hoort zo, dus dat heb je maar te leren als ouders. Desalniettemin is dat voor de meesten van ons soms moeilijk. Daarbij moet ik óók die verrekte diabetes leren loslaten.

Maar dan een paar dagen later. Ik droom over brand op de benedenverdieping van ons huis. Geschrokken word ik wakker. Ik zie vaag een licht beneden branden en loop de trap af om te kijken. Daar zie ik onze oudste dochter miezerig zitten. Ze is strontmisselijk. Maar ook had ze een hypo een uur geleden, vertelt ze. Ik vraag of al opnieuw gecheckt heeft? Dat heeft ze niet dus laat ik haar opnieuw meten. Nog steeds véél te laag. Nét nadat ik haar druivensuiker heb gegeven, rent ze naar de wc om over te geven. Dit is dus echt niet goed, denk ik, en ik bereid mezelf voor op een lastige nacht. Misschien zelfs een gang naar het ziekenhuis…

Om een lang verhaal kort te maken: het kwam uiteindelijk goed die nacht. We hoefden gelukkig niet naar het ziekenhuis, zoals een paar jaar geleden het geval was. Wat betreft mijn ontwaken door die droom over gevaar vraag ik me nu wel af: was dit nou toeval of moederinstinct? Want wat zou er zijn gebeurd als ik niet beneden was gaan kijken? Ons kind wil tegenwoordig zo graag alles zelf oplossen. Bovendien vertroebelen hypo’s haar denkvermogen. Zou ze ons gewekt hebben? Ze zegt van wel nu, maar ik betwijfel dat.

Eén ding is me echter wel duidelijk geworden. Ik moet haar loslaten, ja. En ook haar diabetes. Maar ze heeft me nog steeds wel heel hard nodig. Soms.

Reacties

Schrijf een reactie

Je reactie