De groepsles

09-07-2017

En dan….. dan heb geen excuus meer en moet je er aan geloven….. geen excuus meer om geen blog te hoeven schrijven en geen excuus om niet te trainen ook al heb ik op ons reguliere trainingstijdstip een werkafspraak. Want nadat ik Mariska en Anne Bart heb geappt met de mededeling dat ik niet kan trainen op ons vaste tijdstip reageren ze doodleuk met de mededeling dat ik dan wel mee kan doen in de groepsles van 9.00. Waarop Jan Nico vervolgens zegt, dan kun je ook mooi je eerste blog schrijven. O nee…. De paniek slaat gelijk toe. Die groepsles, die ik zo angstvallig probeer te vermijden en die blog die ik maar niet wil schrijven…. Ineens komt het allebei samen en moet ik er aan geloven. Nu aan het eind van deze dag bij het schrijven van deze blog, begint de eerste spierpijn van de groepsles te komen. Ja jullie lezen het goed, de groepsles want tsja ik had geen goed excuus. En bovendien heb ik de afgelopen weken de touwtjes iets te veel laten vieren waardoor die weegschaal weer de vijand is geworden waar ik niet meer op wil omdat ik mezelf er niet mee wil confronteren…. dus ook vanuit die kant is er geen goed excuus.

Dus daar stond ik vanochtend, om 9 uur voor mijn vuurdoop, de eerste groepsles. Iets wat ik al die tijd heb proberen te vermijden, waar ik zo vreselijk tegenop zag. En waarom eigenlijk. Omdat ik voor mezelf allerlei excuses probeerde te verzinnen. Omdat ik mezelf had wijsgemaakt dat ik nooit mee zou kunnen komen in zo’n groepsles, daar niet mee geconfronteerd wilde worden, me daar niet rot om wilde voelen. Maar ook omdat ik last heb van mijn rug en dan niet alle oefeningen mee kan doen. In onze 1 op 1 training past Anne Bart dan gewoon mijn oefeningen aan als iets niet lukt met mijn rug. En ook omdat ik niet al die leuke slanke dames met gemak de oefeningen wil zien doen, terwijl ik puffend, hijgend en zwetend weer probeer zo’n kettlebell de lucht in de krijgen. En nu zittend op de bank vraag ik me af waar ik me druk om heb gemaakt.

Want iedereen deed de oefeningen in zijn of haar eigen tempo, met zijn of haar eigen gewicht waardoor je helemaal niet het gevoel hebt dat je niet mee kunt komen maar eigenlijk alleen steeds probeert jezelf te verbeteren in een volgende rondje. En ook in deze groepsles kon Anne Bart gewoon een oefening waarbij ik teveel last van mijn rug krijg, aanpassen, zonder dat de rest van de groep daar last van had. En nee, ik was niet de enige die af en toe hijgend, puffend of zwetend blij was dat ze weer een slokje drinken kon nemen omdat een oefening met succes weer was afgerond. Dus eigenlijk heb ik me voor niets druk gemaakt en viel het achteraf enorm mee, met uitzondering van de spierpijn want die voel ik nu al opkomen….En tegelijkertijd heb ik mijn motivatie en vechtlust weer terug. Vanaf morgen ga ik mezelf weer confronteren, gaat de weegschaal mijn vriend weer worden en ga ik weer terug in het patroon waar we het laatste half jaar zo’n mooie resultaten mee hebben behaald. Een patroon waar ik me goed bij voel en wat niet voelt als een dieet. Met iedere ochtend een gifgroene smoothie waarvan mijn collega’s zich nog steeds afvragen hoe het mogelijk is dat ik dat lekker vind en nog steeds iedere ochtend bij me heb. Met een gebalanceerde combinatie van eiwitten, vetten en koolhydraten gedurende de dag, voor mij een mooie manier om in de gaten te houden dat ik gebalanceerd eet en waarmee ik al mooie resultaten heb weten te behalen met behulp van Mariska. (Ik was namelijk, tot een paar weken terug zo’n 8 a 9 kilogram afgevallen en daar was ik stiekem ook heel trots op) En deze keer niet door één of ander crash dieet maar door gewoon gezond eten, in een iets andere verhouding en sporten, 1x in de week onder begeleiding en 2 keer per week zelf thuis. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik de laatste tijd weer een excuus had gevonden waardoor het sporten thuis er bij is gebleven, maar toch had ook de 1x in de week 1 uur sporten bij de Unit zijn effect. En alle drukte op het werk er ook weer even voor zorgde dat ik dacht/vond dat ik een excuus had om weer wat minder gezond te eten, meer te snoepen en de stress “weg te eten”. Oude gewoontes zijn moeilijk af te leren blijkt maar weer. Maar morgen is dat weer gebeurd. Dan is het weer gebeurd met de excuses en ik ben er van overtuigd dat met de hulp van Jan Nico, Mariska en Anne Bart mij het gaat lukken!

Tot zover mijn vuurdoop van mijn eerste groepsles en mijn eerste blog, voor alles is een eerste keer en ach zoals vaak blijkt het achteraf best mee te vallen.

Ik wens jullie allemaal veel succes komende week met jullie eigen voornemens en gun jullie een stok achter de deur, zoals geen excuus dat voor mij is!

 

Groeten Aiske